|
Blog categories
| Album review |
| Concert announcement |
| Concert poster |
| Concert review |
| Misc |
| Musicians |
| News |
| Radio and Television |
| Random thoughts |
| Releases |
| The Hammond Jazz Inventory |
| Video |
 Big John Patton - Let 'Em Roll
Never ask me "Me or the console?".
 Willis Jackson
I really was thinking Jimmy Smith but it just always came out different
 Lorenzo Minguzzi New Organ Trio - N.O.T For Me
I really was thinking Jimmy Smith but it just always came out different
 Stan Hunter & Sonny Fortune - Trip On The Strip
 Jimmy Smith - Groovin' At Smalls' Paradise
 Euro Cinema - Ten-4
 Erminero, Collazzoni, Fewell, Canzano - New Island
 Papa John DeFrancesco
 Michel Bénébig
|
Hoe het orgel voelt
Written by Adriaan van Raab van Canstein
Friday, 27 October 2006
Het hammondorgel is bij uitstek geschikt om gevoelens mee te verwoorden, maar hoe werkt dat? Hammondorgels zijn duistere dingen. Er draait iets van binnen waar ik geen weet van heb, maar grote krachten teweegbrengt. Sonore geluiden waar je rillingen van krijgt. Diepe roffelende bassen die lijken op een stapel koffers, omvallend in een kast. Of ijle hoge tonen die niet alleen zijn maar opgebouwd blijken uit verschillende dissonanten, zodat je een melancholisch gevoel krijgt. Soms doet het orgel pijn maar het is een lekkere pijn. Het kan in principe nooit te hard, en het aanschakelen van de snelle stand in de Leslie brengt altijd een bevrijding. Een openbaring bijna. Alsof alles opeens wordt verklaard met een engelenkoor, een hemelse climax waarbij alle registers mogen worden opengetrokken. Goede orgelspelers maken optimaal gebruik van de schakelaar slow/fast die de Lesliespeakers bedient.
Het is een raar knopje dat meestal aan en niet op het orgel is gemonteerd, en daardoor een beetje lijkt alsof het er niet bij hoort. En dat is ook zo want meneer Leslie en meneer Hammond hadden vroeger eigenlijk ruzie dus er moest kennelijk een compromis worden gezocht. Voor de leken; het is de halfronde en knuppelvormige zwarte schakelaar, misschien vijf centimeter groot, die zich meestal links op navelhoogte van de orgelspeler bevind. Tony Monaco zit er de hele tijd aan maar Lonnie Smith ook, op het moment dat zij hun spel kracht willen bijzetten. En als het stuk zijn einde nadert trekken zij alle drawbars naar beneden, alvorens over te schakelen. Dan heb je echt het gevoel dat je naakt en lachend in de stromende regen staat.
Back0 comments., write a comment
|